Do wszystkiego można się przyzwyczaić
Tego poranka zobaczyłem w oczach Pustaka to charakterystyczne przerażenie. Nie zaskoczyło mnie, bo widziałem to już w oczach Mietka Nożownika, Tatka Orangutana i Bafla. Mowa o delirze. Spocony na ryju z wytrzeszczonymi gałami, jak u rozjechanej na asfalcie biednej żaby, Pustak relacjonuje:
- Kurwa, delira mnie chyba dopadła. Widziałem piękną dżunglę z kolorowymi kwiatami i papugami. Palmy były i rzeka błękitna. A na polanie coś mówiło do mnie. Jedno do prawego, drugie do lewego ucha. Zupełnie inne treści i ja to rozumiałem, a później zgasło światło jak w małym pokoju i coś właziło przez okno, którego nie było.
Przez kulturę osobistą wysłuchałem chwilę i stwierdziłem:
- Pustak, deliry już się zaczynają u ciebie. Proponuję: hamuj z przyswajaniem płynu.
Rozstaliśmy się. Za dwa dni podobna sytuacja. Pustak przerażony opowiada o delirycznych zwidach. Rozstajemy się szybciej, bo nie jest to dla mnie już ciekawe z punktu widzenia publicysty wiejskiego. Nazajutrz to samo, ale zaobserwowałem pogodny wyraz twarzy pacjenta i brak lęku w oczach. Pustak, uprzedzając moją ciekawość, oświadcza:
- Wiesz, ta delira, na początku myślałem, że taka straszna, ale w sumie można się przyzwyczaić.
I rozanielony odchodzi w stronę ciśniańskiej Żabki, gdzie może jeszcze warunkowo wchodzić i dokonywać zakupu substancji delirycznej.
R