Zażalenie, czyli instrukcja obsługi kibli w Siekierezadzie
Koniec października. Środek tygodnia. Jesień już pozamiatała letnie podniecenie istnieniem. Stonowała sądy o nieśmiertelności. Kilka żywotów we wsi zmiotła, jak te złote jaworowe liście miecie południowy wiatr od Honu. Tańczę na miotle w sali kominkowej i zachwycam się przemijaniem.
Wchodzi para.
- Dzień dobry – słyszę, a po przywitaniu: – Czy możemy skorzystać z toalety?
- Tak, oczywiście, że możecie jako klienci lokalu, dokonując zakupu czegoś, albo jako nieklienci, uiszczając kilka złotych na sprzątanie.
Osobnik męski obruszył się:
- Ale my byliśmy dwa dni temu. Mogę pokazać zdjęcia.
- Ale dzisiaj jest dzisiaj. Jak byłeś kilka dni temu, to trzeba było się porządnie wysrać wtedy, to dzisiaj nie musiałbyś tracić kilku złotych.
Para zamilkła i, zdawało się, kontemplowała te sakramencko skomplikowane zasady, że knajpa to nie szalet publiczny. Odwrócili się i osobnik męski, choć wyglądał jak pizda, rzucił zza pleców:
- Siekierezada... – tu wybrzmiał sarkazm. – Nigdy tutaj już nie przyjdziemy.
Ja odparowałem:
- Siekierezada. Czytaj: proste zasady.
P.S. Jestem ukontentowany, że ten duet debili już nie nawiedzi naszego lokalu i życzę im, by wypróżniali się za darmo w innych przybytkach na zasadzie, że jak raz byłem, to będę tam srał, kiedy i ile tylko zechcę, aż po kres swojego zasranego żywota.
R